Tożsamość i wyzwania dzieci

Malala Yousafzai - Młoda bohaterka

„Malala jest naszym płomieniem, który próbowano nam zgasić”. (autor nieznany)

Ta czternastoletnia dziewczynka z Pakistanu chciała normalnego życia i wykształcenia i nie kryła swych marzeń. Jednak niemal przepłaciła za te zwykle życzenia własnych życiem, gdyż mieszka w tej części Pakistanu, gdzie radykalni Talibowie dążą do odzyskania kontroli. Zamachowiec podszedł do Malali, gdy ta wchodziła do szkolnego autobusu. Zawołał jej imię, aby mieć pewność, że celuje we właściwą osobę i oddał strzały z bliskiej odległości. Malala oraz inna uczennica zostały ciężko ranne. Zamachowcy uzasadnili swoje czyny tłumacząc, że według nich dziewczęta nie powinny się kształcić.
Malalę okrzyknięto najodważniejszą dziewczynką świata, ponieważ mimo pogróżek, które wciąż trafiały pod drzwi jej domu, nie przestawała chodzić do szkoły. Nie zaprzestała prowadzenia swojego blogu dla BBC o życiu pod kontrolą Talibów. Prawdopodobnie największym „wykroczeniem“ Malali przeciwko Talibom było wystąpienie przed kamerą w międzynarodowym filmie dokumentalnym. Gdy Malala leżała w szpitalu, podłączona do respiratora, Talibowie wydali oświadczenie mówiące, że Malala wciąż zasługuje na śmierć i przysięgali, że dokończą to, co zaczęli. Przeniesiono ją do Wielkiej Brytanii, by mogła otrzymać zaawansowaną opiekę medyczną oraz całodobową ochronę. W tym czasie w Pakistanie Talibowie zamknęli 200 szkół. Talibowie nie grożą tylko kobietom; sędziowie również czują ich oddech na plecach. Trzy miesiące po zamachu aresztowano dwóch podejrzanych, jednak nie wiadomo, co się z nimi stało.
Swoim powrotem do zdrowia, Malala przeciwstawiła się Talibom. Gwiazda filmowa, Angelina Jolie, rozpoczęła kampanię pod hasłem „I Am Malala“ (pol. Jestem Malala), mającą na celu zwiększanie świadomości na temat opresji dziewczynek na całym świecie. Kampania wyjaśnia, jak cennym darem jest bezpieczny dostęp do edukacji
Malala chce zostać politykiem, gdy dorośnie i obiecała, że wróci do Pakistanu.



Iqbal Masih

Iqbal Masih z Pakistanu otrzymał pośmiertnie nagrodę The World’s Children Honorary Award 2000, za swoją walkę na rzecz praw dzieci wykonujących niewolniczą pracę. Iqbal stał się niewolnikiem jako bardzo młody chłopiec. Pracował u właściciela fabryki dywanów, który później go sprzedał.
Iqbal miał prawdopodobnie pięć lub sześć lat, gdy rozpoczął pracę w fabryce dywanów. Pracował od świtu do nocy, często był źle traktowany. Gdy jego matka, Anayat, potrzebowała pieniędzy na operację, wzięła pożyczkę u właściciela fabryki dywanów. Pożyczka, inaczej „peshgi“, została zaciągnięta na Iqbala. Oznaczało to, że Iqbal był winien 5000 rupii (100 dolarów amerykańskich), bo tyle kosztowała operacja jego matki. Iqbal stał się zadłużonym niewolnikiem i właściciel fabryki kierował od tego momentu życiem chłopca.
Pięć lat później Iqbal został uwolniony. Zaczął uczęszczać do szkoły Frontu Wyzwolenia Pracujących Dzieci (BLLF). Iqbal rozmawiał ze swoimi kolegami, którzy pracowali w fabrykach dywanów i przemawiał na spotkaniach. Dał wielu dzieciom odwagę do opuszczenia swoich właścicieli. Właściciele grozili Iqbalowi który, po otrzymaniu nagrody w Stanach Zjednoczonych, został zamordowany 16 kwietnia 1995 roku.
Iqbal stał się symbolem walki przeciwko pracy dzieci na całym świecie.