Nasz głos we wspólnej sprawie.

Załącznik nr 2

Felix urodził się w Akrze, jednak dzieciństwo spędził w regionie Brong – Ahafo w centralnej Ghanie.
Wychowywał się z ojcem i z braćmi. Gdy w wieku 9 lat zmarł jego ojciec, został zmuszony przerwać naukę i wyjechać do rodzinnej wioski matki, daleko na północ. Po dwóch latach, wraz ze starszymi braćmi, wyjechał do Nigerii, gdzie jeden z wujków obiecał im kontynuację nauki. Jednak nie trafi li do zwykłej szkoły. Krewnemu zależało na tym, by chłopców szybko przyuczyć do zawodu krawca. Po kilkunastu miesiącach starsi bracia podjęli decyzję opuszczenia Nigerii i powrotu do Ghany, do miejsca gdzie mieszkali razem z ojcem. Felix w tym czasie skończył 14 lat, nie potrafi ł pisać ani czytać, gdyż zbyt wcześnie przerwał naukę. Przez rok tułał się po różnych domach i ulicach. Po dwóch latach trafił do Domu dla Chłopców Ulicy (Don Bosco Boys Home).
Wtedy został wysłany do szkoły i z racji swojego wieku umieszczono go w piątej klasie szkoły podstawowej. Był jedynym uczniem, który nie potrafił czytać ani pisać, przez co był narażony na wyśmiewanie ze strony kolegów z klasy. Wtedy postanowił uczyć się ponad swoje siły i już pod koniec
semestru czytanie i pisanie nie sprawiały mu żadnych trudności. Stał się jednym z najlepszych uczniów w klasie, zdając egzaminy z bardzo dobrymi wynikami. Koledzy, którzy początkowo się z niego wyśmiewali, z czasem zaczęli przychodzić do Felixa na korepetycje.