Mamy prawo do naszych praw

Nauczyciel/-ka wraz z dziećmi siedzi w kręgu na dywanie, dotyka ramienia dziecka siedzącego obok niej, patrzy mu w oczy i mówi:
Wysyłam do Was powitalny promyk uśmiechu, który powróci do mnie w pośpiechu. Uśmiecha się.

Nauczyciel/-ka pokazuje przedszkolakom zdjęcia dzieci z różnych stron świata, a następnie zadaje pytania:
Czym różnią się od siebie dzieci na fotografiach?
A czy jest coś, co je łączy, w czym są podobne?
Czy dzieci wiedzą, gdzie zrobiono fotografie?
Przy odpowiedzi przedszkolaki przyklejają prezentowane zdjęcia do mapy, tak, że po wykonaniu tego zadania widać, że dzieci pochodzą z całego świata. Nauczyciel/-ka zwraca przedszkolakom uwagę na fakt, że poza podobieństwami, które
wskazały wcześniej, jest coś ważnego, co jeszcze łączy dzieci z całego świata – ich prawa. Pada pytanie ze strony nauczyciela/-ki:
- A do czego wy macie prawo

Zdjęcia dzieci z różnych kontynentów, mapa świata, taśma klejąca, nożyczki
Uwaga: Dobrze jest wykorzystać fotografię
grupy jako reprezentantĂłw Europy

Następnie nauczyciel/-ka mówi dzieciom, że zdarza się, że prawa dziecka są łamane, zarówno przez dorosłych, jak i przez dzieci oraz że jest pewna osoba, która odwiedza
przedszkolaki na całym świecie, żeby przekonać się, co oni sądzą o tym problemie.
Zaprasza do sali tajemniczego gościa - wychodzi i przebiera się za wróżkę, która pochodzi
z Krainy Praw i Obowiązków. Gość zaprasza dzieci w podróż: najpierw pokazuje im świat przemocy, chaosu, przeszkadzania sobie nawzajem, popsutych zabawek itp., następnie
prezentuje krainę, gdzie wszystko jest poukładane, niezniszczone, dzieci są dla siebie miłe, szanują swoje rzeczy itp. Te dwa światy połączone są tunelem, przez który dzieci
każdorazowo przechodzą. Następnie pyta, który świat bardziej podoba się dzieciom i prosi, aby do niego weszły. Wyjaśnia, że dzieci same mogą stworzyć taki świat, w którym
będą przestrzegane prawa i obowiązki, i tylko od nich zależy, czy to się uda. Obiecuje odwiedzić ich za jakiś czas i sprawdzić, jak im idzie. Wróżka żegna się z dziećmi i wychodzi.

Nauczyciel/ka rozkłada na dywanie sylwety osób, które mogą pomóc, gdy łamane są prawa dziecka:
- policjant,
- mama,
- nauczycielka,
- kolega,
- straĹźnik miejski,
- największa sylweta: RZECZNIK PRAW DZIECKA.
Pyta, do kogo dzieci mogą zwrócić się, jeśli ich prawa zostały naruszone. Tłumaczy dzieciom, że bardzo ważne jest, aby prosić o pomoc, kiedy dzieje się im krzywda, jeżeli
sami boją się opowiedzieć o swoim problemie, mogą poprosić o pomoc kolegę lub koleżankę. Następnie rozdaje dzieciom koperty z cyferkami. Zadaniem dzieci jest ułożyć numer telefonu pasujący do poszczególnych sylwet (policja, straż itp.).

Nauczyciel/-ka wyjaśnia, że oprócz praw, każde dziecko ma także obowiązki.
Obowiązkiem każdego dziecka jest przestrzeganie praw innych dzieci.
Następuje ważenie praw i obowiązków na wadze praw i obowiązków.

 

 

Nauczyciel/-ka zaprasza dzieci do zabawy „Szybka piłka praw i obowiązków”. Trzyma piłkę, mówi: Mam prawo do…i rzuca ją do dowolnego dziecka. To, które chwyci piłkę,
musi dokończyć zdanie. Należy pilnować, aby każdy miał możliwość wypowiedzenia się.
Następnie modyfikuje się zabawę prosząc, aby dzieci kończyły zdanie Mam obowiązek...

Osoba prowadząca dzieli dzieci na czteroosobowe zespoły i zaprasza do pracy plastycznej – każda grupa przygotowuje „Kwiat pełen praw”. Po prezentacji kwiatów przez dzieci mówi, że wszyscy na całym świecie jesteśmy różni, ale wszyscy mamy te same prawa i wywiesza prace w miejscu, w którym każdy rodzic i dziecko będzie mógł je zobaczyć, tak, by każdy o tym pamiętał.