Rafiki – Twoi rówieśnicy z Kenii

Nubijczycy: zapomniany lud - Mwajuma Mohammed, Muslim Girl Academy, Nairobi



Nazywam się Mwajuma Mohammed i jestem z plemienia Nubjczyków. Zgodnie z historycznymi przekazami, moi przodkowie wywodzą się z południa Egiptu. Posługujemy się językiem „Kinubi”, który zapożyczył wiele słów z arabskiego. Dziś Nubijczyków można spotkać tylko w Afryce Wschodniej – głównie w Kenii, Ugandzie, Sudanie i Tanzanii. Do krajów tych dotarliśmy w czasach kolonialnych, gdy nasi przodkowie służyli w armii brytyjskiej. Dziś jesteśmy tam jedną z mniejszych społeczności plemiennych.



W naszej kulturze bardzo szanujemy najstarszych członków społeczności. To oni są najlepszymi doradcami i strażnikami prawa oraz porządku. Oni także odpowiadają za tak ważne sprawy jak małżeństwo, rozwód czy też rozwiązywanie sprzeczek i konfliktów.



Naszym skarbem są nubijskie tradycje i zwyczaje, które praktykujemy na codzień. Przykładem takich tradycji jest nadawanie imion nowonarodzonym dzieciom. Po narodzinach, podajemy dziecku kilka kropel soku aloesu i miodu. Wierzymy, że smakując na początku swego życia słodyczy i goryczy, pozna ono i będzie odporne na dobre i gorsze momenty w przyszłym życiu. Po dwóch tygodniach, jeśli nowy członek naszej społeczności jest chłopcem, następuje obrzezanie. Następnie organizowane jest wielkie przyjęcie urodzinowe, zwane „hakika”, w czasie którego dziękujemy Bogu za radość narodzin. Jeśli narodził się chłopiec – ubite są dwie kozy, jeśli dziewczynka
– jedna koza.



Równie unikalną uroczystością są tradycyjne zaślubiny zwane „doluka”. Kobieta zakłada w tym dniu specjalny strój zwany „kurbaba”, jemy wiele tradycyjnych potraw i świętujemy do rana przy znanych od pokoleń rytmach bębnów i grzechotek.
Małżeństwo w naszej kulturze jest bardzo ważne, gdyż zapobiega wielu problemom, takim jak ciąże wśród nastolatek, nieślubne dzieci i rozprzestrzenianie się HIV/AIDS. Poświęcenie się życiu rodzinnemu przeciwdziała antyspołecznym zachowaniom, a także jest naszą bronią w walce z rozprzestrzenianiem się HIV/AIDS.

Bardzo cenię swoją społeczność, gdyż potrafimy okazywać dużo szacunku zarówno w stosunku do młodych, jak i starszych jej członków, a także dla innych społeczności. Przykładem na to jest tradycyjny sposób, w jaki się pozdrawiamy. My młodzi kłaniamy się starszym w pozdrowieniu, okazując im w ten sposób szacunek. Inną ciekawostką charakterystyczną dla mojego plemienia jest to, że potrafimy mówić w innych lokalnych językach z poprawnym akcentem. W ten sposób nasz akcent nie staje się przeszkodą, gdy rozmawiamy z innymi. To nasza wielka siła.

„Najivunia kuwa Mnubi” – „Jestem dumna z tego, że jestem Nubijką”!